• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

«Σας παρακαλώ λοιπόν εγώ, ο δέσμιος εν Κυρίω, να περιπατήσητε ως της προσκλήσεως καθ’ην προσεκλήθητε, μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και πραότητος, μετά μακροθυμίας, υποφέροντες αλλήλους εν αγάπη, σπουδάζοντες να διατηρήτε   την ενότητα του Πνεύματος δια του συνδέσμου της ειρήνης…Και αυτός έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς την τελειοποίησιν των αγίων, δια το έργον της διακονίας, δια την οικοδομήν του σώματος του Χριστού∙ εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως, και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού…» (Εφεσίους,δ΄:1-3,11-13)

Ο Κύριος Ιησούς είχε αναγγείλει προς τους μαθητές του για την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος: «Και ιδού, εγώ αποστέλλω την επαγγελία του Πατρός μου εφ’ υμάς∙ σεις δε καθήσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, εωσού ενδυθήτε δύναμιν εξ ύψους» (Λουκάς, κδ΄:49). Η επαγγελία του Πνεύματος του Αγίου έλαβε χώρα την ημέρα της Πεντηκοστής: «Και ότε ήλθεν η ημέρα της Πεντηκοστής, ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν εν τω αυτώ τόπω. Και εξαίφνης έγεινεν ήχος εκ του ουρανού ως ανέμου βιαίως φερομένου, και εγέμισεν όλον τον οίκον όπου ήσαν καθήμενοι. Και εφάνησαν εις αυτούς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ως πυρός, και εκάθισεν επί ένα έκαστον αυτών. Και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ήρχισαν να λαλώσι ξένας γλώσσας, καθώς το Πνεύμα έδιδεν εις αυτούς να λαλώσιν»  Πράξεις,β΄:1-4).

Το Άγιο Πνεύμα διδάσκει και υπενθυμίζει τα λόγια του Κυρίου στους πιστούς, ελέγχει τον κόσμο, μαρτυρεί για τον Χριστό και Τον δοξάζει. Διαβάζουμε σχετικά:

«Ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον θέλει πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα, και θέλει σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς»(Ιωάννης,ιδ΄:26),
«Όταν όμως έλθη ο Παράκλητος, τον οποίον εγώ θέλω πέμψει προς εσάς παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, το οποίον εκπορεύεται παρά του Πατρός, εκείνος θέλει μαρτυρήσει περί εμού. Αλλά και εσείς μαρτυρείτε, διότι απ’ αρχής μετ’ εμού είσθε»(Ιωάννης,ιε΄:26-27),
«Εγώ όμως την αλήθειαν σας λέγω∙ συμφέρει εις εσάς να απέλθω εγώ∙ διότι, εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θέλει ελθεί προς εσάς∙ αλλ’ αφού απέλθω, θέλω πέμψει αυτόν προς εσάς. Και ελθών εκείνος θέλει ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας, και περί δικαιοσύνης, και περί κρίσεως∙» (Ιωάννης,ις΄:7,8),
«όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν∙ διότι δεν θέλει λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει αναγγείλει τα μέλλοντα. Εκείνος θέλει δοξάσει εμέ, διότι εκ του εμού θέλει λάβει, και αναγγείλει προς εσάς» (Ιωάννης,ις΄:13-14).

Επί πλέον το Άγιο Πνεύμα δίνει χαρίσματα στους αναγεννημένους πιστούς: «Δίδεται δε εις έκαστον η φανέρωσις του Πνεύματος προς το συμφέρον. Διότι εις άλλον μεν δίδεται δια του Πνεύματος λόγος σοφίας, εις άλλον δε λόγος γνώσεως, κατά το αυτό Πνεύμα∙ εις άλλον δε πίστις, δια του αυτού Πνεύματος∙ εις άλλον δε χαρίσματα ιαμάτων, δια του αυτού Πνεύματος∙ εις άλλον δε ενέργειαι θαυμάτων, εις άλλον δε προφητεία, εις άλλον δε διακρίσεις πνευμάτων, εις άλλον δε είδη γλωσσών, εις άλλον δε ερμηνεία γλωσσών∙ πάντα δε ταύτα ενηργεί το εν και το αυτό Πνεύμα, διανέμον ιδία εις έκαστον καθώς θέλει» (Α΄ Κορινθίους, ιβ΄:4-11).
Όσο φορά την διατήρηση της ενότητας του Πνεύματος λέμε ότι αυτή είναι αποτέλεσμα της σχετικής σπουδής των πιστών κάθε εκκλησίας, σύμφωνα με το γραμμένο: «σπουδάζοντες να διατηρήτε την ενότητα του Πνεύματος δια του συνδέσμου της ειρήνης» (Εφεσίους, δ΄:3).

Η ενότητα του κάθε πιστού με το Άγιο Πνεύμα  επιτυγχάνεται όταν ο αναγεννημένος πιστός φροντίζει καθημερινά να πληρώνεται με Αυτό στην προσευχή και αποδεικνύεται από την ύπαρξη του καρπού Του στη ζωή του. Διαβάζουμε σχετικά:«Και μη μεθύσκεσθε με οίνον, εις τον οποίον είναι ασωτία∙ αλλά πληρούσθε διά του Πνεύματος, λαλούντες μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδάς πνευματικάς, άδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδία υμών εις τον Κύριον,  ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εις τον Θεόν και Πατέρα εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, υποτασσόμενοι εις αλλήλους εν φόβω Θεού.» (Εφεσίους,ε΄:18-21), «ο δε καρπός του πνεύματος εστίν αγάπη χαρά ειρήνη μακροθυμία χρηστότης αγαθωσύνη πίστις  πραότης εγκράτεια» (Γαλάτας, ε΄:22,23). Όπως βλέπουμε η ειρήνη που αποτελεί τον σύνδεσμο για την ενότητα του Πνεύματος, είναι στοιχείο του καρπού του Αγίου Πνεύματος. Οπότε είναι αυτονόητο ότι η ενότητα του Πνεύματος  στη ζωή του πιστού, είναι ασυμβίβαστη με διαπληκτισμούς, λογομαχίες  και έριδες.

Αν δεν υπάρχει αυτή η πνευματική σπουδή εκ μέρους του πιστού, το Άγιο Πνεύμα λυπάται και η ενότητα του Πνεύματος κινδυνεύει να χαθεί. Γι’ αυτό ο λόγος του Θεού συμβουλεύει : «Και μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιο του Θεού, με το οποίον εσφραγίσθητε δια την ημέραν της απολυτρώσεως» (Εφεσίους,δ΄:30), «Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατά πάντα ευχαριστείτε διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού.Το Πνεύμα μη σβύνετε,προφητείας μη εξουθενείτε. Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε από παντός είδους κακού απέχεσθε.» (Α΄ Θεσσαλον.,ε΄:19-23)

Όσο αφορά την ενότητα της πίστεως αυτή έχει να κάνει με το να λένε όλοι οι πιστοί το ίδιο, να μη είναι σχίσματα μεταξύ τους, αλλά να είναι εντελώς ενωμένοι έχοντας το ίδιο πνεύμα και την ίδια γνώμη(Α΄ Κορινθ., α΄:10) και γενικά ‘να φρονώσι το αυτό εν Κυρίω’(Φιλιπ.,δ΄:2)
Η ύπαρξη πάρα πολλών χριστιανικών δογμάτων φανερώνει ότι η ενότητα της πίστεως είναι πολύ δύσκολος στόχος. Πάντως όπως προαναφέραμε (Εφεσίους,δ΄:11-13), ο Κύριος Ιησούς έδωσε τις πέντε διακονίες στην εκκλησία ‘εωσού  καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως, και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού’. Η ενότητα συνεπώς της πίστεως επιτυγχάνεται μέσω αυτών των διακονιών που ο Κύριος έθεσε στην Εκκλησία Του. Γι’ αυτό κάθε αναγεννημένος χριστιανός που θέλει να επιτύχει αυτό τον δύσκολο στόχο, είναι απαραίτητο να προσεύχεται ώστε Ο Κύριος να του συνιστά αυτούς τους οποίους Αυτός έθεσε, έχοντας υπόψη ότι ‘δεν είναι δόκιμος όστις συνιστά αυτός εαυτόν, αλλ' εκείνος τον οποίον ο Κύριος συνιστά’ (Β΄ Κορινθ., ι΄:17). Βέβαια όπως συμβαίνει και σε ένα καλό σχολείο, η πρόοδος ενός μαθητή δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο καλοί είναι οι δάσκαλοί και από τις μεθόδους διδασκαλίας, αλλά και από την προσωπική επιμέλεια του μαθητή. Έτσι ο συνδυασμός του έργου των διακονιών και ο προσωπικός πνευματικός αγώνας του καθενός μας θα οδηγήσει στο ‘να μη είμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας, δια της δολιότητος των ανθρώπων, δια της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνην∙ αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην, να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός∙ εξ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον δια πάσης συναφείας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογον ενέργειαν ενός εκάστου μέρους, κάμνει την αύξησιν του σώματος, προς οικοδομήν εαυτού, εν αγάπη» (Εφεσ.,δ΄:14-16).

Συνοψίζοντας λέμε  ότι όταν σε μια εκκλησία του Χριστού, πρώτα οι προϊστάμενοι έχουν σκοπό και στόχο να διοικούνται από το Άγιο Πνεύμα, να ορθοτομούν την υγιαίνουσα διδασκαλία του Ευαγγελίου και να ορθοποδούν σ’ αυτή και στη συνέχεια ομοίως όλοι οι πιστοί να επιμελούνται την πνευματική τους αύξηση (σύμφωνα με τα προαναφερθέντα), τότε ο Κύριος Ιησούς θα κάνει θαυμαστή αύξηση σ’ αυτή την εκκλησία, διότι θα αποτελεί ένα υγιές κομμάτι του σώματός Του και σίγουρα σ’ αυτούς τους πιστούς θα υπάρχει η ενότητα του Πνεύματος και η ενότητα της πίστεως στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Αμήν!

 

Χριστούγεννα έρχονται. Πολλοί άνθρωποι θα τρέχουν στην αγορά για ψώνια, για δώρα, παραδοσιακά γλυκά και κυρίως για χριστουγεννιάτικα δέντρα και στολίδια. Όπως κάθε χρόνο, αυτή τη περίοδο οι πόλεις θα είναι στολισμένες και φωταγωγημένες, όχι μόνο για τα Χριστούγεννα αλλά και για την υποδοχή της νέας χρονιάς. Γενικά τις μέρες αυτές επικρατεί πανηγυρικό κλίμα σε όλο τον χριστιανικό κόσμο και υπάρχει μια όμορφη εορταστική ατμόσφαιρα.

Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά όπως πιστεύουμε οι περισσότεροι τουλάχιστον θεωρητικά, θα συμφωνούν ότι το νόημα των Χριστουγέννων είναι πνευματικό. Άλλωστε όταν λέμε Χριστούγεννα, εννοούμε την εορτή της γέννησης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Άρα το μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων είναι ότι εορτάζουμε ένα θαυμαστό γεγονός που αφορά την ανθρωπότητα στο σύνολό της και αυτό είναι η ενανθρώπιση του Υιού του Θεού Ιησού Χριστού.  Δυστυχώς όμως στη πράξη, στη συνείδηση πολλών τα Χριστούγεννα, έχουν ταυτιστεί με μια γιορτή που την χαρακτηρίζουν αγορές προϊόντων, ανταλλαγές δώρων, ξεκούραση από τη δουλειά, διακοπές από τα μαθήματα, βόλτες στις καφετέριες και στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, κάλαντα και μουσικές εκδηλώσεις. Καλό όμως είναι να καταλάβουμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων και να προσπαθήσουμε να τιμήσουμε πραγματικά και θεάρεστα αυτό το χαρμόσυνο γεγονός.
Με στόχο αυτό το πραγματικό νόημα αναφέρουμε τα εξής: Ο Θεός είχε προετοιμάσει από καταβολής κόσμου, όλο το ευλογημένο σχέδιο που αφορούσε την σωτηρία του ανθρώπου. Επιγραμματικά λέμε ότι ο τελικός σκοπός της όλης δημιουργίας του Θεού φανερώνεται στο εδάφιο: ‘
Διότι η μεγάλη προσδοκία της κτίσεως προσμένει την φανέρωσιν των υιών του Θεού’ (Ρωμαίους, η΄:19). Συνεπώς δημιούργησε τον άνθρωπο για να τον έχει κοντά Του, σαν παιδί Του, αιώνια. Γι’ αυτό από την αρχή της δημιουργίας, επισκεπτόταν κάθε δειλινό τους πρωτοπλάστους στον  κήπο της Εδέμ, που ήταν ένας επίγειος παράδεισος, για να επικοινωνεί και συνομιλεί μαζί τους. Η επικοινωνία αυτή διακόπηκε όταν οι πρωτόπλαστοι παράκουσαν την εντολή του Θεού και έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό, με αποτέλεσμα την είσοδο και εξουσία της αμαρτίας και του θανάτου, στη ζωή των ανθρώπων. Η έλευση του Κυρίου Ιησού στον κόσμο, είχε σαν σκοπό την ελευθερία του ανθρώπου από αυτή την  εξουσία της αμαρτίας και του θανάτου και την πνευματική του μεταμόρφωση από δούλο της αμαρτίας σε Υιό του Θεού.
Στην Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στην Πεντάτευχο, στους ψαλμούς και στους προφήτες, βρίσκουμε έγκυρες προφητείες που μας φανερώνουν σχετικά με την γέννηση και το έργο του Ιησού Χριστού. Οι σοφοί άνδρες, από τη Μηδική φυλή των Μάγων, που ήλθαν από ‘ανατολών’,  όταν γεννήθηκε ο Κύριος για να Τον προσκυνήσουν, όταν έφθασαν στα Ιεροσόλυμα ρώτησαν:
«Που είναι ο γεννηθείς βασιλεύς των Ιουδαίων; Διότι είδομεν τον αστέρα αυτού εν τη ανατολή, και ήλθομεν δια να προσκυνήσωμεν αυτόν» (Ματθαίος, β΄:2). Αν και μη όντες Ιουδαίοι οι σοφοί αυτοί άνδρες, προφανώς γνώριζαν και ακολούθησαν με πίστη κάποια στοιχεία από τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης.  Πρώτα θα είχαν υπόψη τους την προφητεία του Βαλαάμ, ενός μη Ιουδαίου προφήτη, που παρόλο δεν είχε καλό τέλος, προφήτεψε και είπε: «…Θέλει ανατείλει άστρο εξ Ιακώβ, και θέλει αναστηθή σκήπτρον εκ του Ισραήλ» (Αριθμοί, κδ΄:17). Όσο αφορά τον χρόνο  της γέννησης του Κυρίου Ιησού θα πρέπει να γνώριζαν την προφητεία του προφήτη Δανιήλ: «… Γνώρισον λοιπόν και κατάλαβε, ότι από της εξελεύσεως της προσταγής του να ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ, έως του Χριστού του Ηγουμένου, θέλουσιν είσθαι εβδομάδες επτά και εβδομάδες εξήκοντα δυο∙ θέλει οικοδομηθή πάλιν η πλατεία και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας»(Δανιήλ,θ΄:25). 
Επί πλέον ο προφήτης Μιχαίας αναφέρει:
«Και συ, Βηθλεέμ Εφραθά, η μικρά ώστε να ήσαι μεταξύ των χιλιάδων του Ιούδα, εκ σου θέλει εξέλθει εις εμέ ανήρ δια να ήναι ηγούμενος εν τω Ισραήλ∙ του οποίου οι έξοδοι είναι απ’ αρχής, από ημερών αιώνος» (Μιχαίας,ε΄:2). Εδώ μας λέει ακριβώς τον τόπο και την φυλή από την οποία θα γεννηθεί ο βασιλιάς αυτός. Έτσι λοιπόν, με βάση αυτές τις προφητείες,  αλλά κυρίως με την οδηγία του Αγίου Πνεύματος, μπορούμε να πούμε ότι κινήθηκαν οι άνθρωποι αυτοί και τελικά επισκέφτηκαν τον Ιωσήφ και την Μαρία στη Βηθλεέμ, που βρίσκονταν ήδη σε οικία, όπου προσκύνησαν τον Κύριο και πρόσφεραν τα δώρα τους (Ματθαίος,β΄:9-11).
Σήμερα το έργο του άστρου που οδηγεί στο Χριστό, το εκτελούν οι χριστιανοί που με τα λόγια και τα έργα τους διαχέουν το φως του Χριστού στο περιβάλλον τους, όπως και το Άγιο Πνεύμα. Βέβαια ο Κύριος Ιησούς μια φορά γεννήθηκε σαν άνθρωπος, όπως μια φορά θυσιάστηκε πληρώνοντας για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων και μια φορά αναστήθηκε για να δικαιώσει όποιον πιστέψει σ’ Αυτόν και Τον επικαλεστεί. Συνεπώς σήμερα είναι αναστημένος και ο μόνος μεσίτης μεταξύ του Πατέρα Θεού και των ανθρώπων. Όταν λοιπόν  ο άνθρωπός μετανοήσει και επικαλεστεί τον Κύριο Ιησού, ο Πατέρας Θεός τον επισκέπτεται και αρχίζει να μορφώνει τον χαρακτήρα του Υιού Του Ιησού Χριστού, μέσα στην καθαρή από αμαρτία πνευματική καρδιά του. Αυτή η ενέργεια του Θεού είναι που δίνει τη δυνατότητα στον πιστό και να εορτάζει ευάρεστα στο Θεό τα προσωπικά του Χριστούγεννα αλλά και να γίνει ο ίδιος ένα ‘άστρο’ που θα οδηγήσει άλλους στο Χριστό. Βέβαια το ζητούμενο για τον πιστό είναι να μορφωθεί ο εσωτερικός άνθρωπος μέσα του
‘εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού (Εφεσίους, δ΄:13). Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος λέει με πατρική αγάπη: «Τεκνία μου, διά τους οποίους πάλιν είμαι εις ωδίνας, εωσού μορφωθή ο Χριστός εν υμίν» (Γαλάτας, ε΄: 19)
Για να συμβεί αυτό πρέπει ο πιστός να βάλλει σε πρώτη προτεραιότητα στη ζωή του, το να  γνωρίζει και να εκτελεί το λόγο του Θεού. Διαβάζουμε σχετικά:

«… Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί, και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει» (Ιωάννης,ιδ΄:23)
« Απορρίψαντες λοιπόν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς,   επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα, διά να αυξηθήτε δι' αυτού» (Α΄ Πέτρου, β΄:1,2)
«Πάλιν, ομοία είναι η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπον έμπορον, ζητούντα καλούς μαργαρίτας∙ όστις ευρών ένα πολύτιμον μαργαρίτην, υπήγε και επώλησε πάντα όσα είχε, και ηγόρασεν αυτόν» (Ματθαίος,ιγ΄:44-46).
Το ότι κάποιος ‘πουλάει όσα έχει’ και ‘αγοράζει τον πολύτιμο  μαργαρίτη’, σημαίνει ότι προτεραιότητα στην καρδιά του έχει ο συγκεκριμένος ‘μαργαρίτης’ ο οποίος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτή η αγάπη που είναι στην αρχή της γνωριμίας με τον Κύριο Ιησού είναι η πρώτη μας αγάπη μαζί Του. Δυστυχώς, όταν εμείς δεν προσέχουμε, αυτή η αγάπη αυτή στη πορεία μπορεί να χαθεί,  γι’ αυτό   και ο Κύριος ελέγχοντας ένα ποιμένα λέει: «Πλην έχω τι κατά σου, διότι την αγάπην σου την πρώτην αφήκας» (Αποκ.,β΄:4)  Εάν την έχουμε χάσει μπορούμε να την ξαναβρούμε μετανοώντας, κάνοντας τα πρώτα έργα και θέτοντας σε προτεραιότητα στην καρδιά μας τον Κύριο Ιησού Χριστό. Πιο πάνω από τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, την δουλειά μας, τις σπουδές μας και απ’ οτιδήποτε Τον παραμέρισε μέσα μας. Να έχουμε υπόψη ότι ο Θεός μας συγχωρεί και μπορεί να ξαναζεστάνει τις καρδιές μας ώστε να ξαναζήσουμε ευλογημένες στιγμές μαζί Του, ως το τέλος της επίγειας ζωής μας. Αμήν!

 
Περισσότερα Άρθρα...

Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν. (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον α' 12)

Χριστιανισμός Live

Δημοσκόπηση

Τί πιστεύετε ότι ήταν ο Ιησούς Χριστός;
 
mod_vvisit_counterΣήμερα102
mod_vvisit_counterΕχτές145
mod_vvisit_counterΑυτή την βδομάδα1519
mod_vvisit_counterΤην προηγούμενη εβδομάδα1397
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα8711
mod_vvisit_counterΤον προηγούμενο μήνα10137
mod_vvisit_counterΟλές τις ημέρες618928

We have: 18 guests, 1 bots online
Η IP: 54.224.184.185
 , 
Σήμερα : Μαϊ 26, 2017