Μενού

Φόρμα Σύνδεσης



  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow


«…διότι οι ζώντες κατά την σάρκα τα της σαρκός φρονούσιν, οι δε κατά το πνεύμα τα του πνεύματος. Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος∙ το δε φρόνημα του Πνεύματος, ζωή και ειρήνη» (Ρωμαίους,η΄:5,6).

Μέσα  στην Αγία Γραφή υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές για το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το Άγιο Πνεύμα και  για το ρόλο Του, στη ζωή του ανθρώπου και της εκκλησίας. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ο Πατέρας Θεός θέλει δια του Αγίου Πνεύματος να πλησιάσει κάθε άνθρωπο, με σκοπό να πιστέψει  σ’ Αυτόν και στον Υιό Του Ιησού Χριστό, έτσι ώστε να Τον αναγεννήσει και να τον κάνει παιδί Του. Στη συνέχεια  θέλει σαν καλός Πατέρας, μέσω του Αγίου Πνεύματος να έχει καθημερινή σχέση με τα παιδιά Του και να τα βοηθάει παρέχοντας τα απαραίτητα εφόδια στη δύσκολη  πορεία τους προς την Βασιλεία των Ουρανών.

Πιο αναλυτικά λέμε ότι το Άγιο Πνεύμα θέλει να διδάξει στο παιδί του Θεού το δικό Του το φρόνημα, το οποίο ευαρεστεί τον Πατέρα Θεό. Είναι αναγκαίο καλό για τον άνθρωπο του Θεού να φρονεί αυτά που θέλει ο Θεός και να ζει έχοντας  συνεχή κοινωνία με το Άγιο Πνεύμα, έτσι ώστε να έχει τον καρπό Του και να μη εκτελεί το φρόνημα της σάρκας (Γαλάτας,ε΄:16-24).

Το Άγιο Πνεύμα δίνει την εξ’ ‘ύψους δύναμη’ (Λουκάς, κδ΄:49) που χρειάζεται ο αναγεννημένος χριστιανός για να αγωνιστεί νικηφόρα τον καλό αγώνα της πίστης. Όσο ο άνθρωπος οπλίζεται με τη δύναμη που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα τόσο ευκολότερα αντιστέκεται στις επιθυμίες της σάρκας. Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό,  είναι το παιδί του Θεού να επιποθήσει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα του.  Ο Πατέρας Θεός γνωρίζει τις αδυναμίες της φύσης του ανθρώπου και θέλει να χορηγεί στα παιδιά Του τη δική Του δύναμη, έτσι ώστε να αντιμετωπίζουν μαζί επιτυχώς τις οποιεσδήποτε δυσκολίες συναντούν στη πορεία τους με το Χριστό.

Μπορεί στην πορεία μας με τον Κύριο, κάποια περίοδο να χαλαρώνουμε και να μην έχουμε τον φόβο του Θεού όπως τον είχαμε παλιά, δηλαδή να παραμελούμε να έχουμε επικοινωνία με τον Πατέρα Θεό μέσω της δια του Αγίου Πνεύματος προσευχής και να τρεφόμαστε πνευματικά με τα λόγια Του. Τότε αναβιώνει ο παλιός μας άνθρωπος που τον είχαμε θαμμένο μέσα μας με τη δύναμη του Θεού, με  αποτέλεσμα τα έργα της σάρκας να εμφανίζονται πάλι και να επικρατούν στη ζωή μας, με άσχημες συνέπειες.

Ένα σχετικό γραφικό παράδειγμα είναι αυτό του Δαβίδ, το οποίο αναφέρουμε. Τότε τον καιρό που εκστράτευαν οι βασιλείς, ο Δαβίδ έστειλε τον αρχηγό του στρατού Ιωάβ να πολεμήσει, ενώ εκείνος έμεινε στο παλάτι του. Ένα απόγευμα, όταν σηκώθηκε από το κρεβάτι του και περπατούσε στο δώμα του παλατιού, είδε την όμορφη γυναίκα του αξιωματικού του Ουρία, να λούζεται. Ο Δαβίδ την επιθύμησε, έστειλε ανθρώπους και την έφεραν στο παλάτι του και κοιμήθηκε μαζί της, αφήνοντάς την έγκυο. Στη συνέχεια για να καλύψει την αμαρτία του, διέταξε να επιστρέψει ο Ουρίας από τη μάχη στο σπίτι του,  ώστε να κοιμηθεί με την γυναίκα του και να πιστέψει ότι το παιδί που θα γεννούσε η γυναίκα του ήταν δικό του. Όμως ο Ουρίας δεν πήγε σπίτι του γιατί σκεφτόταν τις μάχες που έδινε ο λαός του Θεού και επειδή ο Δαβίδ είδε ότι δεν πειθόταν, έστειλε επιστολή προς τον Ιωάβ να βάλει τον Ουρία στην πιο σκληρή μάχη και όταν τους επιτεθούν οι εχθροί, να στραφούν πίσω, αφήνοντας μόνο τον Ουρία, ώστε να χτυπηθεί  και να πεθάνει. Έτσι  και συνέβησαν τα γεγονότα, σκοτώθηκε ο Ουρίας και ο Δαβίδ πήρε την γυναίκα του Ουρία, σαν γυναίκα του. Ο Δαβίδ αρχικά δεν ελέγχθηκε για τις μεγάλες αμαρτίες που έκανε, όμως ο Θεός  έστειλε τον προφήτη Νάθαν, ο οποίος τον έλεγξε  με αυστηρό τρόπο και του προφήτεψε τις πολύ άσχημες συνέπειες που θα έχουν αυτές οι αμαρτίες του, στον ίδιο και στον οίκο του. Ο Δαβίδ μετάνιωσε ειλικρινά και ο Θεός δεν επέτρεψε να πεθάνει, όπως θα έπρεπε σύμφωνα με τον νόμο (Β΄ Σαμουήλ,ια΄:1-27,ιβ΄:1-24).

Αυτό που μπορούμε να πούμε, σαν συμπέρασμα από αυτή την ιστορία, είναι ότι αν ο Δαβίδ ηγείτο του στρατού του, όπως θα έπρεπε στις μάχες που έδινε, θα είχε αποφύγει αυτή τη μεγάλη πτώση και τις συνέπειές της. Η έλλειψη πνευματικής επαγρύπνησης εκ μέρους του Δαβίδ, έγινε αιτία να πέσει στον πειρασμό  και να κάνει αυτά που ούτε οι άπιστοι άνθρωποι κάνουν. Γι’ αυτό όταν μετανόησε, στον σχετικό με τη πτώση να΄ ψαλμό που έγραψε ο ίδιος, μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, Θεέ• και πνεύμα ευθές ανανέωσον εντός μου. Μη με απορρίψης από του προσώπου σου• και το πνεύμα το άγιόν σου μη αφαιρέσης απ' εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν της σωτηρίας σου και με πνεύμα ηγεμονικόν στήριξόν με» (Ψαλμός να΄:10-12).

Σήμερα που βρισκόμαστε στην οικονομία της Καινής Διαθήκης, για τα παιδιά του Θεού, το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού αναφέρει: «Σεις όμως δεν είσθε της σαρκός, αλλά του πνεύματος, εάν το Πνεύμα του Θεού κατοική εν υμίν. Αλλ' εάν τις δεν έχη το Πνεύμα του Χριστού, ούτος δεν είναι αυτού. Εάν δε ο Χριστός ήναι εν υμίν, το μεν σώμα είναι νεκρόν διά την αμαρτίαν, το δε πνεύμα ζωή διά την δικαιοσύνην. Εάν δε κατοική εν υμίν το Πνεύμα του αναστήσαντος τον Ιησούν εκ νεκρών, ο αναστήσας τον Χριστόν εκ νεκρών θέλει ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα υμών διά του Πνεύματος αυτού του κατοικούντος εν υμίν. Άρα λοιπόν, αδελφοί, είμεθα χρεώσται ουχί εις την σάρκα, ώστε να ζώμεν κατά σάρκα•  διότι εάν ζήτε κατά την σάρκα, μέλλετε να αποθάνητε• αλλ' εάν διά του Πνεύματος θανατόνητε τας πράξεις του σώματος, θέλετε ζήσει. Επειδή όσοι διοικούνται υπό του Πνεύματος του Θεού, ούτοι είναι υιοί του Θεού. Διότι δεν ελάβετε πνεύμα δουλείας, διά να φοβήσθε πάλιν, αλλ' ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, διά του οποίου κράζομεν• Αββά, ο Πατήρ. Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί με το πνεύμα ημών ότι είμεθα τέκνα Θεού.» (Ρωμαίους,η΄:9-16).

Από αυτά τα εδάφια φαίνεται καθαρά ο πρωταγωνιστικός ρόλος που πρέπει να έχει το Άγιο Πνεύμα, στη ζωή κάθε αναγεννημένου χριστιανού, στον αγώνα του κατά της αμαρτίας και για τη διατήρηση της κατά χάρη σωτηρίας.
Επί πλέον ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε:
«ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον θέλει πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα και θέλει σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς» (Ιωάννης,ιδ΄:26). Για να συμβαίνει βέβαια αυτό, προϋπόθεση είναι η θέληση του ανθρώπου να αγωνιστεί να αποκτήσει χαρακτήρα σύμμορφο του Ιησού Χριστού και να διατηρεί τον εαυτό του κοντά στην παρουσία του Θεού, έτσι ώστε να εμπλουτίζεται συνεχώς η διάνοιά του με σκέψεις αγαθές και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος  να πράττει το θέλημα του Θεού.

Τέλος αναφέρουμε άλλα δύο εδάφια που επίσης αποδεικνύουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου Πνεύματος, στο να προσευχόμαστε όπως πρέπει: «Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συμβοηθεί εις τας ασθενείας ημών• επειδή το τι να προσευχηθώμεν ως πρέπει δεν εξεύρομεν, αλλ' αυτό το Πνεύμα ικετεύει υπέρ ημών διά στεναγμών αλαλήτων•  ο δε ερευνών τας καρδίας εξεύρει τι είναι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν ικετεύει υπέρ των αγίων.» (Ρωμαίους,η΄:26,27).

Συνοψίζοντας λέμε ότι ο Τριαδικός Θεός δεν είναι απόμακρος, αλλά θέλει να είναι κοντά σε κάθε άνθρωπο και να τον αλλάζει προς το καλύτερο, γιατί τον θέλει αιώνια κοντά Του. Γνωρίζει ότι σε πολλά φταίμε και δέχεται την προσευχή που έχει μετάνοια. Το φρόνημα του Αγίου Πνεύματος είναι προς μία ζωή  γεμάτη με ειρήνη και με όλα τα άλλα στοιχεία του καρπού Του. Σε εμάς ανήκει το να βάζουμε το εγώ μας κάτω από το θέλημα του Θεού, ώστε  να φθάσουμε να θέλουμε και  να ενεργούμε  με κύριο στόχο την επιδοκιμασία του Πατέρα Θεού (Φιλιππησίους,β΄:13). Αμήν!

 


«Τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού»    (Φιλιππησίους,δ΄:13)

Με τα λόγια αυτά ο απόστολος Παύλος εκφράζει με πλήρη επίγνωση, το εξαγόμενο συμπέρασμα από  αυτά που συνέβαιναν στη χριστιανική πορεία του, δηλαδή ότι ο ίδιος αντιμετώπιζε επιτυχώς όλες τις δοκιμασίες και τις θλίψεις, με τη βοήθεια της δύναμης που του χορηγούσε ο Ιησούς Χριστός.

Πιστεύουμε ότι είναι χρήσιμο και εμείς να αναρωτηθούμε, ‘Αλήθεια, έχουμε την παρρησία να λέμε και εμείς το ίδιο σήμερα ή μήπως κάτι μας εμποδίζει να το πούμε;’.  Σίγουρα θα συμφωνήσουμε ότι απέχουμε πολύ από την αφιέρωση του αποστόλου Παύλου και από τις ανάλογες με αυτή μεγάλες δοκιμασίες που  αντιμετώπισε. Όμως με βάση την προτροπή του ίδιου του αποστόλου Παύλου, ‘Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς και εγώ του Χριστού’ (Α΄ Κορινθίους, ια΄:1), καλούμαστε όλοι όσοι έχουμε γνωρίσει τον Ιησού Χριστό, όπως  ο απόστολος Παύλος, σαν προσωπικό μας Σωτήρα, να διατυπώνουμε το ίδιο συμπέρασμα, κατά τη διάρκεια των ανάλογων με την πνευματική ηλικία και πίστη μας, απαραίτητων δοκιμασιών και θλίψεων που θα αντιμετωπίσουμε. Ακόμα και αν δεν έχουμε τη παρρησία να ομολογούμε αυτή την αλήθεια εξαιτίας των λαθών μας,  να ξέρουμε ότι όλα μπορούν να διορθωθούν γιατί η αγάπη του Πατέρα Θεού για μας είναι μεγαλύτερη από τα λάθη μας και γι’ αυτό όταν βλέπει ότι μετανοούμε για τις πτώσεις μας, μας βοηθάει να ανορθωθούμε και  συνεχίζει να μας αγαπάει.

Συνεχίζοντας θα αναφέρουμε γραφικά παραδείγματα στα οποία φαίνεται καθαρά η ενδυνάμωση του Κυρίου σε ανθρώπους δικούς Του, σε στιγμές που αυτοί βρισκόταν σε κατάσταση  πλήρους αδυναμίας ή ακόμα και θανάτου.
Είναι λογικό να ξεκινήσουμε πρώτα με εμπειρία του ίδιου του αποστόλου Παύλου, που αποδεικνύει την ενδυνάμωσή του από τον Κύριο σε στιγμές αδυναμίας και κατά συνέπεια την αλήθεια του προαναφερθέντος ισχυρισμού του. Συγκεκριμένα αναφέρουμε την περίπτωση που ο απόστολος Παύλος λιθοβολήθηκε στη Λύστρα από τους όχλους, παρόλο που προηγουμένως αυτοί είχαν δει το θαύμα της θεραπείας ενός εκ γενετής χωλού που έκανε ο Θεός δια του Παύλου. Σ’ αυτό συνέβαλλαν οι διώκτες των αποστόλων Ιουδαίοι, που με τις κατηγορίες τους ανέτρεψαν  το σκεπτικό των ανθρώπων που είδαν το θαύμα και τους έστρεψαν εναντίον του Παύλου, με αποτέλεσμα να τον λιθοβολήσουν. Στη συνέχεια  επειδή νομίζανε ότι ήταν νεκρός, τον σύρανε έξω από την πόλη και τον άφησαν. Εκεί κάτω στο χώμα και σε πλήρη αδυναμία που ήταν ο απόστολος Παύλος από τους λιθοβολισμούς, ο Κύριος τον δυνάμωσε και όταν τον περικυκλώσανε αδελφοί, σηκώθηκε, πήγε μαζί τους στην πόλη και την άλλη μέρα μαζί με τον Βαρνάβα πήγαν στη Δέρβη, όπου κήρυξαν το ευαγγέλιο (Πράξεις, ιδ΄: 8-23). Συνεπώς μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Θεός ναι μεν επέτρεψε να λιθοβοληθεί ο Παύλος, αλλά τον θεράπευσε σωματικά και τον δυνάμωσε ψυχικά, ώστε να ολοκληρώσει το έργο που του είχε αναθέσει.

Επιπλέον αυτό που διαπιστώνουμε από αυτά τα γεγονότα είναι ότι ο εχθρός της ψυχής μας διάβολος, δεν θέλει να διακρίνουμε τα θαύματα που κάνει ο Θεός στη ζωή μας και προσπαθεί με τα όργανά του, να τα αποδώσει σε συμπτώσεις ή σε δύναμη ανθρώπου, με σκοπό να αφαιρέσει την πίστη  στην δύναμη και κατά συνέπεια στην ύπαρξη του Θεού από μέσα μας. Γι’ αυτό να έχουμε υπόψη ότι επειδή ο Τριαδικός Θεός που  εκτελεί  θαυμαστές  ενέργειες είναι αόρατος, χρειάζεται πίστη για να πούμε π.χ. ότι η θεραπεία του χωλού και  του Παύλου  που συνέβησαν στη  Λύστρα, οφείλονταν  σε ενέργειες του παντοδύναμου Τριαδικού Θεού. Άλλωστε γι’ αυτό είναι γραμμένο: « χωρίς δε πίστεως αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν• διότι ο προσερχόμενος εις τον Θεόν πρέπει να πιστεύη ότι είναι και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν» (Εβραίους, ια΄:6).

Άλλο παράδειγμα είναι αυτό της Δορκάδας, η οποία ήταν μαθήτρια του Κυρίου που ζούσε στην Ιόππη και ήταν πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών. Όμως συνέβη να ασθενήσει και να πεθάνει. Τότε οι αδελφοί έστειλαν άνδρες να φέρουν τον απόστολο Πέτρο που βρισκόταν αυτές τις μέρες κοντά στην Ιόππη, στη πόλη Λύδδα, όπου μέσω αυτού ο Θεός θεράπευσε  τον Αινέα που ήταν παράλυτος από οκτώ ετών. Ο Πέτρος πήγε, προσευχήθηκε για αυτήν, είπε λόγο και η Δορκάδα αναστήθηκε, με αποτέλεσμα να παρηγορηθούν όλοι και αυτό το  θαύμα να γίνει αιτία να πιστέψουν πολλοί στον Κύριο Ιησού Χριστό (Πράξεις, θ΄:36-43).

Η Δορκάδα ήταν παράδειγμα προς μίμηση στην εκκλησία που υπηρετούσε, αλλά συνέβη το παράδοξο να αρρωστήσει και να πεθάνει. Μεγαλύτερη αδυναμία από το θάνατο  κάποιου ανθρώπου δεν υπάρχει. Όμως εκεί που όλα φαίνονται χαμένα και αδύνατα, εκεί ο Θεός φανερώνει τη δύναμή Του, γιατί η δύναμη του Θεού δεν τελειώνει όταν τελειώνει η δική μας, αλλά Αυτός είναι ο Κύριος της ζωής και των δυνάμεων, που μας ζωοποιεί και μας ενδυναμώνει. Ο Θεός έχει σχέδιο που εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε και όλα τα εκτελεί με βάση τη δική του πρόνοια, προς το δικό μας αιώνιο συμφέρον, το οποίο είναι συνυφασμένο  με τη δόξα του Αγίου Ονόματός Του. Γι’ αυτό όπως στη περίπτωση του Λαζάρου που ανέστησε ο  Κύριος, έτσι και στη περίπτωση της Δορκάδας, ίσχυε ο λόγος του Κυρίου, ‘Αύτη η ασθένεια δεν είναι προς θάνατον, αλλ' υπέρ της δόξης του Θεού, διά να δοξασθή ο Υιός του Θεού δι' αυτής’ (Ιωάννης, ια΄:4), μια αλήθεια που και στις δύο περιπτώσεις αποδείχθηκε από το γεγονός ότι αυτά τα θαύματα έκαναν πολλούς να πιστέψουν στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Στον προφήτη Ησαΐα διαβάζουμε:«Δεν εγνώρισας; δεν ήκουσας, ότι ο αιώνιος Θεός, ο Κύριος, ο Ποιητής των άκρων της γης, δεν ατονεί και δεν αποκάμνει; δεν εξιχνιάζεται η φρόνησις αυτού. Δίδει ισχύν εις τους ητονημένους και αυξάνει την δύναμιν εις τους αδυνάτους. Και οι νέοι θέλουσιν ατονήσει και αποκάμει, και οι εκλεκτοί νέοι θέλουσιν αδυνατήσει παντάπασιν• αλλ' οι προσμένοντες τον Κύριον θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών• θέλουσιν αναβή με πτέρυγας ως αετοί• θέλουσι τρέξει και δεν θέλουσιν αποκάμει• θέλουσι περιπατήσει και δεν θέλουσιν ατονήσει» (Ησαΐας,μ΄:28-31).

Στις δύσκολές μέρες που περνάμε είναι φανερή η ψυχική  αδυναμία και ατονία των ανθρώπων ακόμα και των νέων και τα ψυχολογικά προβλήματα πολλά. Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι η αιτία της ψυχικής αδυναμίας και ατονίας των ανθρώπων είναι η απιστία ή η νοθευμένη πίστη στον Κύριο Ιησού  Χριστό και στο Ευαγγέλιό Του, η δε λύση στο πρόβλημα της σωστής επιβίωσης είναι να ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιό Του, προσμένοντάς Τον, όπως οι πέντε φρόνιμες παρθένες της παραβολής. Αυτό ισχύει διότι ο Ιησούς Χριστός θα ανανεώνει τις δυνάμεις μας, ώστε να έχουμε συνεχώς καρποφόρα ζωή, σύμφωνα με το λόγο Του: « Ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Ιωάννης, ιε΄:5). Μένουμε μέσα στον Κύριο και Αυτός μένει μέσα μας, πιστεύουμε σημαίνει ότι διατηρούμε συνεχή επαφή μαζί Του, αφενός στο προσωπικό μας ταμείο, δηλαδή προσευχόμενοι δια του Αγίου Πνεύματος και μελετώντας και εκτελώντας  το λόγο Του και αφετέρου συμμετέχοντας στις συναθροίσεις της εκκλησίας που μας έχει προσθέσει, σύμφωνα με το απ’ Αυτόν ειρημένο: «…Διότι όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί είμαι εγώ εν τω μέσω αυτών» (Ματθαίος, ιη΄:20).

Συνοψίζοντας λέμε ότι αν ενώ θέλουμε να κάνουμε το θέλημα του Κυρίου, νιώθουμε αδύναμοι μπροστά σε ένα πρόβλημα, τότε ο καθένας μας ας λέει όπως ο απόστολος Παύλος: «…όταν ήμαι αδύνατος, τότε είμαι δυνατός» (Β΄ Κορινθίους, ιβ΄:10) και να πιστεύουμε ότι ο Κύριος  θα μας δώσει τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα και ότι θα δώσει τη λύση, όταν και όπως Αυτός θέλει (Α΄ Κορινθίους, ι΄:13). Τα πάντα που πρέπει να κάνουμε, μπορούμε να τα κάνουμε δια της δυνάμεως του Ιησού Χριστού και αυτό θα το διαπιστώνουμε κάθε φορά που θα αντιμετωπίζουμε πειρασμούς και θα ζητάμε ένθερμα και με πίστη, ενδυνάμωση από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αμήν!

 
Περισσότερα Άρθρα...

Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς· και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. (Ματθαίος κη' 19)

Χριστιανισμός Live

Δημοσκόπηση

Τί πιστεύετε ότι ήταν ο Ιησούς Χριστός;
 
mod_vvisit_counterΣήμερα74
mod_vvisit_counterΕχτές1017
mod_vvisit_counterΑυτή την βδομάδα5719
mod_vvisit_counterΤην προηγούμενη εβδομάδα11639
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα35840
mod_vvisit_counterΤον προηγούμενο μήνα43560
mod_vvisit_counterΟλές τις ημέρες2471560

We have: 16 guests online
Η IP: 18.208.126.232
 , 
Σήμερα : Αυγ 19, 2022